www.wondverzorging.nl

Switch to desktop Register Login

Debridement (2)

Debrisoft (debridement)

Debrisoft®, snel en effectief debridement

Wondgenezing kent een zeer complex verloop dat van vele omstandigheden afhankelijk is. Bij gezonde mensen verloopt wondgenezing volgens een vastgesteld mechanisme waar we nauwelijks iets aan hoeven te doen. Bij een normale oppervlakkige wond ontstaat korstvorming en geneest de wond daaronder vanzelf. Bij trombine wordt fibrinogeen omgezet in onoplosbaar fibrine. In een netwerk van fibrinedraden worden de verschillende bloedcellen en plasma eiwitten zoals fibronectine gevangen. Na 5-7 dagen is een stevige en celrijke korst gevormd.

Onder deze korst spelen verschillende ontwikkelingen een rol. Activators (enzymen) die wondgenezing stimuleren en verschillende processen die de wondgenezing afremmen. Wondgenezing kan ook worden afgeremd door een teveel aan enzymen (proteasen) die worden geproduceerd door bacteriën in de wond, granulocyten (neutrofielen) en macrofagen die zorgen voor afweer en het opruimen van de bacteriën. Voor een normale wondgenezing moet er dus een juiste balans ontstaan tussen de activators en afremmers. Diverse bijkomende problemen kunnen de wondgenezing ook nog verstoren.

Ischemie Onvoldoende doorbloeding is een probleem. Ieder orgaan heeft voor het functioneren een zekere hoeveelheid zuurstof, energieleverende stoffen en bouwstoffen nodig. Bij vrijwel alle organen worden deze door het bloed aangevoerd. Vermindert of stopt de bloedtoevoer dan wordt de wondgenezing verstoord.

Infectie Een ander bijkomend probleem kan infectie zijn: micro-organismen die in de wond zijn binnengedrongen en zich daar vermenigvuldigen, waardoor er schade wordt aangericht.

Debris Wanneer de balans is verstoord, ontstaat in een wond necrose en fibrineus beslag (debris) die de wondgenezing kan verstoren en een ideale voedingsbodem kan zijn voor micro-organismen. Debris in een wond moet dus eerst worden verwijderd, wil er genezing kunnen plaatsvinden. Dit is al vaak in de literatuur beschreven. (Winter 1962, Vowden en Vowden 1999, Bale 1997, Steed et al. 1996.) De verschillende mogelijkheden om necrose en beslag te verwijderen, zijn over het algemeen bekend. In kort zijn dit:

debrisoftsinasappels

Methoden van debridement Scherp debridement (pincet, scalpels, curettes). Hiervoor zijn veel vaardigheden nodig en het wordt alleen uitgevoerd door een chirurg en speciaal opgeleide verpleegkundigen, zodat niet het gezonde weefsel wordt weggesneden. Deze vorm van debridement moet plaats vinden in daarvoor ingerichte ruimtes en wordt gezien als kostbaar. Verder heeft deze methode nadelen voor de patiënt, zoals angst, pijn en bloeden.

Mechanisch debridement Het gebruik van externe apparatuur om debris en necrose van het wondoppervlak te verwijderen, zoals hydrochirurgie. Ook deze methode is niet altijd even vriendelijk voor de patiënt. Een verder nadeel zou kunnen zijn dat de besmetting in de wond verder wordt uitgebreid.

Autolytisch debridement Hierbij wordt het beschikbare lichaamseigen wondvocht dat proteolytische enzymen bevat, gebruikt om het necrotisch weefsel los te weken en vloeibaar te maken. Bij een te droge wond kan het autolytisch debridement worden gestimuleerd door het toepassen van een vochtige wondbehandeling. Het voordeel van autolytisch debridement is dat het weefsel niet wordt beschadigd en dat is goed voor de wondgenezing. Voor de patiënt is het over het algemeen een pijnvrije methode. Het is geen ingewikkelde methode en kan snel worden aangeleerd en is ook goed toepasbaar in thuiszorg of andere instellingen. Nadeel van deze methode is dat het een langzaam proces is van regelmatige verbandwisselingen en vaak weken duurt voordat men resultaat krijgt. (Krasner et al 2007)

Enzymatisch debridement Hierbij wordt gebruik gemaakt van een product dat zich specifiek richt op het verwijderen van necrotisch weefsel, waarbij proteolitische enzymen worden toegepast en het necrotisch weefsel en celresten op natuurlijke manier kunnen worden verwijderd. Collagenase, dat is verkregen uit collageen, wordt bijvoorbeeld gebruikt als ingrediënt in enzymatische middelen. De nadelen van deze middelen is dat ze vrij kostbaar zijn en niet altijd wetenschappelijk zijn bewezen.

Biologisch debridement Biologisch geeft aan biotherapie of biochirurgie en is het gebruik van maden/larven in een wond. Maden/larven voeden zich met necrotisch weefsel, cellulair debris en exsudaat in wonden. Studies hebben aangetoond dat deze methode een effectieve behandeling van debridement kan zijn. (Sherman 2003) Tevens is vastgesteld dat het een actieve en functionele methode is tegen micororganismen zoals MSRA. (Thomas et al. 1999: Freidman et al. 1998). Nadeel van deze methode is dat maden/larven selectief zijn en niet altijd alle schadelijke debris wordt verwijderd. Verder zijn er absorberende verbanden nodig om de wond goed af te sluiten, zodat de maden/larven niet verdwijnen. De behandelingstijd is vrij lang, ca. 2 tot drie dagen. Over het algemeen wordt deze methode gebruikt als andere methoden van debridement falen, mede omdat de patiënt het vaak een onprettige en enge methode vindt.

Met Debrisoft® We hebben gezamenlijk vastgesteld dat een snel en schoon wondbed essentieel is voor een goede wondgenezing en dat er een juiste methode voor debridement moet worden gekozen. Debrisoft® van Lohmann & Rauscher is een product dat speciaal is ontwikkeld om snel en adequaat wonddebridement uit te voeren en dit zelfs zonder speciale training. Ieder verpleegkundige is in staat na indicatiestelling van arts en/of wondverpleegkundige om dit uit te voeren. De voordelen zijn: Snelle behandeling en minder gebruik van overige producten mede omdat het rondom de wond en op de huid ook effectief is. Korstjes en huidschilfers worden goed verwijderd en de huid ziet er verzorgd uit na gebruik van Debrisoft®.

Hoe werkt Debrisoft® Debrisoft® bestaat uit zeer zachte polyester vezels die zich helemaal kunnen aanpassen aan het wondbed. Doordat deze vezels op een speciale manier zijn vervaardigd is het risico op loslatende vezels en pluizen tijdens het gebruik zeer gering. De vezels bestaan slechts uit één draad en dit voorkomt dat bij het uitvoeren van debridement de vezels aan elkaar vast kleven. De interne kern van de vezel is gecoat om een juiste stijfheid te verkrijgen om het proces van debridement zo goed mogelijk te kunnen uitvoeren. De dicht bij elkaar gehouden vezels zorgen ervoor dat het exsudaat en overige schadelijke stoffen in het wondbed goed worden vastgehouden. Op deze wijze kan optimaal, effectief en pijnloos, het debris worden verwijderd uit het wondbed. Dus zacht, pijnloos en zeer comfortabel voor de patiënt.

Studies Debrisoft® zal voornamelijk gebruikt worden voor gecompliceerde, oppervlakkige wonden, zoals ulcus cruris, doorligwonden en diabetische voet. Doordat Debrisoft® een uniek product is, snel, veilig en effectief en goed wordt verdragen, is het zeer onderscheidend op het gebied van debridement. Inmiddels zijn er al veel studies uitgevoerd en daaruit blijkt dat het een veelbelovend product is. In een studie van 60 patiënten heeft men de tevredenheid van de patiënt gemeten. Tijdens het debridement voelde 45% van de patiënten geen enkele pijn. 55% vonden het onplezierig en slechts 4,6 ondervond enige pijn. 97,4% van de patiënten ondervond geen bijwerkingen zoals irritaties of allergieën.

Het debridement werd zowel door artsen als door verpleegkundigen verricht. De gemiddelde duur van het debridement was nog geen 3 minuten.

wond vuil      >>>>>>>>>>>>       wond schoon

 

Samengevat kunnen we stellen dat Debrisoft® de tijd van debridement vermindert, ook in eenvoudige settings gebruikt kan worden, zorgt voor een snellere wondgenezing en zeer kosteneffectief is. Wilt u meer informatie ga dan naar www.lohmann-rauscher.nl

Wil u een monster en/of informatie over dit unieke product: stuur een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. ondervermelding van monster debrisoft. Vergeet niet uw postadres aan deze mail toe te voegen!

Voor nog meer informatie over dit product ga naar:

You Tube Film Animatie Debrisoft

You Tube Film Debrisoft (ned)

You Tube Film The nurse prespective (engels)

You Tube Film The scientist's view from the lab (engels)

You Tube Film The strategic perspective and the way forward (engels)

 

 

 

 

 

Lees meer...

Artikel Necrose

Necrosen en de effecten hiervan op de wondgenezing

Necrosen en de effecten hiervan op de wondgenezing Een necrose ontstaat ten gevolge van lokale weefselschade als ernstigste vorm van een plaatselijke stofwisselingsstoornis, bijvoorbeeld ten gevolge van zuurstofgebrek, chemische, fysische of traumatische oorzaken. De aard van de weefselbeschadiging en de omgevingsfactoren leiden tot verschillende klinische necrosevormen zwart-bruine, leerachtig harde, droge necroseplaat ten gevolge van het uitdrogen van het dode weefsel (mummificatie), omgeven door gezond weefsel geelachtige tot grijze, slappe vochtnecrosen in een vochtige wondomgeving.

Wondrandnecrosen vloeien voort uit niet resp. minder goed doorbloede, gedemarkeerde wondranden. Ze vertonen zich aanvankelijk als bleke of cyanotische koele hoofdgedeelten op de wondrand, die dan in een aantal dagen bruin verkleuren en necrotiseren Het gangreen is gedefinieerd als vorm van ischemische necrose met autolyse van het weefsel en verkleuring door de afbraak van hemoglobine. De doorbloedingsstoringen (b.v. septische micro-embolisatie bij diabetes) leiden tot een zuurstofgebrek in het weefsel (hypoxie) en hierna tot een necrose. Bij een gangreen betreft het niet alleen de weefseldood van de huid, maar van alle weefselstructuren van een lichaamsdeel. Bovendien kan men andere bedekkingen op wonden onderscheiden:

Ingedroogd exsudaat Bloedstolsel, ook als wondkorst aangeduid vaste, geelachtige, proteïnehoudende, soms met etter vermengde fibrinebedekkingen aan het oppervlak. Bij infectievrije kleine wonden van de huid is het bij een gezond organisme heel gebruikelijk om zulke bedekkingen of ook necroseplaten aan het oppervlak zo te laten. Zo nodig worden ze met antiseptische of looiende oplossingen behandeld. Als regel genezen dergelijke wonden aan het oppervlak onproblematisch. Het kan echter door de niet elastische structuur van de necrose, van de korst of de roof tot inscheuringen komen, in het bijzonder in de randzone naar het intacte weefsel toe. Hieruit komen potentiële toegangspoorten voor micro-organismen voort. Ook hebben patiënten soms jeuk en proberen aan de wond te krabben - wat vaak een wondinfectie veroorzaakt.

Necrosen van welke aard dan ook en korstachtige bedekkingen kunnen chronische wonden "afsluiten" en het omringende, levende weefsel mede beschadigen, zodat zich het necrotische weefselgebied vergroot en verdiept. De beoordeling van de wondsituatie wordt nadelig beïnvloed, opeenhopingen van vloeistof en abcessen kunnen niet tijdig worden onderkend en de feitelijke mate van de weefselschade kan niet worden beoordeeld . Uit de grenszone tussen dood en levend weefsel kunnen toxische celafvalproducten in de bloedsomloop terecht komen, die een schadelijke uitwerking op het immuunsysteem hebben en ernstige systemische complicaties tot en met multi organ failure veroorzaken. Necrosen worden door de lichaamseigene immunologische infectieafweer slechts onvolledig bereikt en vormen derhalve een potentiële schuilplaats en een geschikte voedingsbodem voor de groei van pathogene kiemen.

Iedere kiembelasting van het weefsel kan toxinen doen vrijkomen en verbruikt zuurstof en voedingsstoffen. Een anaërobe omgeving binnen het afgestorven weefsel schaadt de activiteit van de voor de wondreiniging actieve leukocyten en bevordert in het bijzonder de groei van anaërobe organismen. Anderzijds trekt afgestorven weefsel de lichaamseigen fagocyten (granulocyten en monocyten) aan en versterkt de afgifte van stoffen die onstekingen van cel tot cel kunnen doorgeven (cytokinen) en eiwit-afbrekende enzymen (proteasen). De wondgenezing blijft in de exsudatiefase en de onstekingsprocessen worden door de aanwezigheid van dood weefsel voortdurend gestimuleerd. Weliswaar kan in goed doorbloed omgevingsweefsel het gezonde organisme een necrose in principe door autolytische processen afbreken; hiervoor is echter afhankelijk van de omvang zeer veel tijd nodig en dit vormt steeds een bepaald infectierisico.

Débridement Dood weefsel en andere materialen zijn altijd een potentiële belemmering voor de reparatieve en regeneratieve genezingsprocessen in de chronische wond en dienen zo spoedig en radicaal mogelijk, maar ook zo sparend mogelijk te worden verwijderd. Zonder een toereikend débridement kan de genezing niet of slechts zeer aarzelend plaatsvinden. Een necrose vertraagt de vorming van granulatieweefsel en de wondcontractie. Onderzoeken van Steed o.a.bewijzen dat met behulp van een continu chirurgisch débridement de wondgenezing versneld verloopt.

Het begrip "débridement" werd het eerst door Franse chirurgen gebruikt, die op het slagveld merkten dat sterk vervuilde wonden met weke delen betere genezingskansen hadden, wanneer ze werden uitgesneden tot in het gezonde, vers bloedende weefsel toe. Deze werkwijze werd richtinggevend voor de nu bekende chirurgische wondrevisie met de scalpel. Daarnaast zijn thans nog het autolytische, het enzymatische, het mechanische en de biochirurgische débridement in gebruik.

De cellulaire vergrijzing van een chronische wond kan ook een barrière vormen voor de genezing. Daarom is het in toenemende mate een erkend principe om van een dergelijke chronische wond door een chirurgisch débridement een acute wond te maken. In het bijzonder wordt deze methodiek toegepast bij op zichzelf necrosevrije wonden, die geen granulatietendens vertonen.

Granulatieweefsel kan in de fase van de remodeling (herstructurering van het littekenweefsel) in een functiestorend litteken overgaan, die het succes van de plastische dekking vermindert. Interessant is dit vervangende weefsel voor de chirurg slechts in die zin, dat met de ontwikkeling van granulatieweefsel de vorming van nieuwe capillairen is verbonden, die het huidtransplantaat voeden. Daarom wordt het granulatieweefsel vóór het aanbrengen van het huidtransplantaat bloedig weggehaald. Het goed doorbloede capillaire netwerk op het wondbed zorgt voor de voeding van het transplantaat.

Samenvattend kan men vaststellen dat het débridement een belangrijke factor bij het management van iedere wond is. Door het débridement kan de mate van het letsel worden beoordeeld, dat anders door afgestorven weefsel of korstachtige bedekkingen wordt afgedekt; een necrotische wond in een schone, acute wond worden omgezet; de patiënt tegen micro-organismen en infecties en de effecten hiervan worden beschermd.

Chirurgisch débridement De chirurgische wondrevisie met de scalpel is een klassiek onderdeel van de chirurgie en de wigvormige wonduitsnijding en bloc volgens Friedrich sinds 1889 gedefinieerd. Afhankelijk van de afmetingen van de wond is ook een gelaagd "opfrissen" van de wondranden voldoende. Vernietigde, necrotische, afgeknelde en minder goed doorbloede weefseldelen worden minimaal twee tot drie millimeter tot in het gezonde en goed doorbloede weefsel uitgesneden. Niet altijd is in de eerste sessie de volledige mate van de weefselschade vast te stellen, zodat volgende ingrepen noodzakelijk kunnen zijn.

Het chirurgische débridement is de radicaalste, maar ook de snelste vorm van wondreiniging en gebeurt vanzelfsprekend onder pijnstilling en onder naleving van gedefinieerde hygiënische normen. Het is een selectief proces, wat betekent dat de therapeut er de volledige controle over heeft, welk weefsel wordt verwijderd en welk weefsel in de wond wordt achtergelaten. In de ambulante zorg is dit wegens een mogelijke nabloeding slechts mogelijk bij overzichtelijke ingrepen door de gevestigde arts. Bij chronische wonden is het chirurgische débridement de methode van de keuze om grote en diepe, maar ook sterk gecontamineerde resp. geïnfecteerde weefseldelen en necrosen te verwijderen.

Als "onbloedig" débridement in de zin van een partiële necrosectomie is in de klinische praktijk een minder radicale vorm van chirurgische wonduitsnijding in gebruik, die ook graag bij chronische wonden in het kader van de verbandwisseling bij het bed van de patiënt wordt toegepast. Met de scalpel wordt de necrose slechts tot in de grenszone naar het sensibele, vitale weefsel toe weggehaald, zodat geen of slechts een geringe bloeding wordt veroorzaakt. Deze werkwijze is gewoonlijk zonder pijnstilling mogelijk. Deze soort necroseverwijdering is bij de juiste werkwijze sparend en wordt vaak in verschillende sessies van opeenvolgende verbandwisselingen uitgevoerd. Er blijft echter meestal een rest van necrotisch materiaal in de wond. Deze werkwijze is aan te bevelen bij tamelijk oppervlakkige en overzichtelijke necrosen, die geen infectiekenmerken vertonen.

Het afschaven van necrotische wondbedekkingen met een wondcurette, de "scherpe lepel", of door middel van een ringcurette is een andere variant van het chirurgische débridement. Het wordt vaak toegepast bij fibrineuze, oppervlakkige en vaste wondbedekking of voor het opfrissen van granulatieweefsel bij onveranderlijk genezingsverloop. De inzettende bloeding doet trombocyten vrijkomen, die op hun beurt een aantal wondgenezingsfactoren afgeven. Pijnstilling is bij deze techniek absoluut noodzakelijk, omdat het wondoppervlak gewoonlijk tot in het bloedende weefsel wordt weggehaald. Een vermindering van de daarbij optredende pijn kan zeer efficiënt plaatsvinden door gebruikmaking van een lokaal anestheserende zalf. Men laat deze vóór de ingreep onder een semipermeabele F folie-wondverband gedurende een vastgestelde tijd inwerken.

Autolytisch débridement In tegenstelling tot radicaal ingrijpen in de chirurgische wondrevisie staan de zelfreinigende mechanismen van het organisme, die hoogst selectief en sparend dode weefselstructuren kunnen verwijderen. Geactiveerd door het complexe ontstekingsproces scheiden leukocyten diverse enzymen af, die dood weefsel afbreken. Fagocyten nemen door fagocytose weefselresten in zich op.

Deze lichaamseigene autolyse is afhankelijk van de immuunstatus van de patiënt en vanzelfsprekend van de lokale doorbloedingssituatie. Taak van de vochtige wondbehandeling met producten zoals, Alginaat en Hydrocolloid is het om door het zorgen voor een fysiologisch wondmilieu deze lichaamseigene, zelfreinigende mechanismen mogelijk te maken.

Bovendien kan bij tamelijk droge necrosen de externe toevoer van vocht de autolyse stimuleren, doordat de necrosen door opnieuw bevochtigen beter bereikbaar worden voor de autolyse van het lichaam. Gelverbanden met een hoog percentage water zoals Suprasorb® G zijn hiervoor bijzonder geschikt. Deze vorm van débridement is voor de patiënt bij een deskundige toepassing pijnvrij en gemakkelijk toe te passen. Oppervlakkige necroseplaten kunnen met Suprasorb® G gelverbanden worden bevochtigd, zodat ze gemakkelijker met de scalpel kunnen worden verwijderd.

Enzymatisch débridement Enzymen zoals collagenasen en proteasen (trypsine, papaïne, plasmine) worden in de vorm van zalfpreparaten aangeboden. Het werkingsprincipe berust op de hydrolytische splitsing van biologische macromoleculen, waardoor necrosen of bloedstolsels vloeibaar worden gemaakt. Voorwaarde voor de effectiviteit van deze enzymen is een fysiologisch wondmilieu. Daarom is de combinatie van deze preparaten met een semipermeabel wondverband zoals een PU-schuim of PU Membraan aan te bevelen. Door de beperkte werkingsduur is een verbandwisseling één- tot tweemaal per dag aan te bevelen. Het enzymatische débridement is behulpzaam bij de ondersteuning van de wondreiniging van bedekkingen aan de oppervlakte. Droge necroseplaten kunnen daardoor niet of slechts moeilijk worden opgelost.

Mechanisch débridement Mechanisch débridement is een verzamelbegrip voor alle fysische methoden, die met behulp van mechanische krachten necrotisch weefsel en weefselresten uit de wond verwijderen. De wondspoeling met een steriele fysiologische oplossing, de wondreiniging in de whirlpool, de hogedruk-microstraaltechniek en de ultrasone reiniging zijn een paar voorbeelden hiervan. Tot het mechanische débridement wordt ook de toepassing van schuimen met open poriën of bevochtigde kompressen gerekend, die bij de verbandwisselingen worden afgenomen, waarbij een weefselafscheuring aan de bovenzijde op de koop toe wordt genomen.

Biochirurgisch débridement De biochirurgische wondreiniging met behulp van steriel gekweekte maden van de gele bromvlieg (Lucilia sericata) is een sinds 1931 bekende methode, die in de afgelopen jaren opnieuw werd ontdekt. De larven produceren enzymen, die dood weefsel en bedekkingen vloeibaar maken. Een kiemverminderende en granulatiebevorderende werking wordt eveneens waargenomen. Voorwaarde voor een geslaagde toepassing is een vochtige tot dragende wond en een speciale verbandtechniek, die het de maden mogelijk maakt om te ademen. De toepassing van een groot aantal larven in de directe omgeving van bloedvaten dient echter zo veel mogelijk te worden voorkomen. Bij het voorschrijven dienen minimale logistieke eisen, de kosten per toepassing en een mogelijke psychologische drempel van de patiënten en verzorgers in aanmerking te worden genomen.

Lees meer...
Abonneren op deze RSS feed

gesponsord door: © Lohmann & Rauscher 2013

Top Desktop version